Ile kosztuje zielony certyfikat w praktyce?

Cena zielonego certyfikatu w Polsce wynosi obecnie 26,13 zł za MWh dla marca 2026 r., a roczna średnia 2026 r. to 27,19 zł za MWh, co potwierdza utrzymujący się dołek notowań w całej historii systemu [4]. Koszt zielonych certyfikatów stanowi około 2 procent rachunku za energię elektryczną odbiorcy końcowego, podczas gdy kilka lat temu sięgał 5 do 10 procent [1][2]. Główną przyczyną niskich notowań jest nadpodaż świadectw pochodzenia przy jednocześnie niskim obowiązku ich umarzania [1][7].

Ile kosztuje zielony certyfikat w praktyce dzisiaj?

Cena zielonego certyfikatu w marcu 2026 r. wynosi 26,13 zł za MWh, a średnia roczna za 2026 r. kształtuje się na poziomie 27,19 zł za MWh, co utrwala historycznie niski pułap wycen [4]. Zmiany miesiąc do miesiąca wskazują na kontynuację trendu spadkowego i stabilizację w niskim przedziale cenowym [4][7].

W 2025 r. notowania obniżyły się z 34,85 zł za MWh w styczniu do 26,13 zł za MWh w marcu, przy czym według średniej miesięcznej TGE luty przyniósł 32,84 zł za MWh, a w części notowań intramiesięcznych odnotowano dołek 24,31 zł za MWh, co świadczy o różnicach między wskaźnikami publikowanymi dla tego rynku [4][7]. Dla 2024 r. spadek tempa cen widać w danych miesięcznych od 57,97 zł za MWh w styczniu i 61,67 zł za MWh w sierpniu do 38,85 zł za MWh w grudniu, co stanowiło wyraźny sygnał przesuwania równowagi rynkowej na korzyść nabywców [1][4][6].

Od czego zależy cena zielonego certyfikatu?

Wycena na rynku nie jest narzucana administracyjnie, lecz powstaje na Towarowej Giełdzie Energii w wyniku relacji popytu i podaży świadectw pochodzenia, co oznacza pełną rynkową zmienność w odpowiedzi na zmiany fundamentów [6]. O poziomie ceny decydują przede wszystkim dwa czynniki: wielkość podaży wynikająca z bieżącej produkcji energii z OZE oraz popyt kształtowany przez ustawowy obowiązek umorzenia certyfikatów [1][4].

Obowiązek umorzenia został określony na 5 procent w 2024 r. oraz 8,5 procent w 2025 r., co przy wysokiej dostępności świadectw ogranicza presję na wzrost ceny [3][6]. Niska wycena sygnalizuje brak niedoboru instrumentu i nie przyznaje mu wysokiej premii rynkowej, co jest konsekwencją przewagi podaży nad popytem [4].

W rozliczeniach stosuje się cenę ustalaną jako średnią arytmetyczną cen ze wszystkich notowań w miesiącu poprzedzającym odpowiedni miesiąc okresu rozliczeniowego, dlatego publikowane wskaźniki mogą różnić się od odczytów intramiesięcznych [3]. Dodatkowo cena certyfikatu odzwierciedla wyłącznie wartość zielonego pochodzenia energii, a nie koszt zakupu energii czynnej, co tworzy na rynku dwa odrębne sygnały cenowe [4].

Jak system zielonych certyfikatów działa w Polsce?

Każdy 1 MWh energii elektrycznej wyprodukowanej z OZE odpowiada jednemu świadectwu pochodzenia, które może zostać sprzedane na rynku lub wykorzystane do realizacji obowiązku umorzenia przez przedsiębiorstwa obrotu energią [3][6]. Handel odbywa się na Towarowej Giełdzie Energii, a nadzór nad systemem pełni Urząd Regulacji Energetyki [6].

Mechanizm funkcjonuje w Polsce od 1 października 2005 r., z utrzymaniem kluczowej roli rynkowego kształtowania ceny w celu sygnalizowania niedoborów i nadwyżek zielonych atrybutów energii [6]. Koszt nabycia certyfikatów jest elementem rozliczenia na fakturach za energię dla klientów końcowych, co bezpośrednio łączy rynek świadectw z rachunkami odbiorców [3].

Jaki jest realny koszt zielonych certyfikatów na rachunku?

Koszt zielonych certyfikatów w obecnej strukturze ceny energii elektrycznej wynosi około 2 procent kosztu końcowego, co jest znacząco niższe niż kilka lat temu, gdy udział ten sięgał 5 do 10 procent [1][2]. To obniżenie udziału wynika z długotrwałej nadpodaży świadectw oraz relatywnie niskiego obowiązku ich umarzania [1][7].

Należy pamiętać, że cena zielonego certyfikatu odnosi się wyłącznie do wartości zielonego pochodzenia, a nie do ceny energii czynnej, dlatego zmiany w notowaniach świadectw oddziałują na rachunek w sposób niezależny od zmian na rynku hurtowym energii [4]. Koszt zakupu niezbędnej liczby certyfikatów jest doliczany do faktur klientów końcowych zgodnie z obowiązującymi zasadami rozliczeń [3].

Jak zmiana obowiązku umorzenia może wpłynąć na ceny?

Propozycja podniesienia obowiązku umorzenia do 13 procent w 2026 r. wobec alternatywnego wariantu 5 procent może istotnie zmienić równowagę popytu i podaży, co według szacunków mogłoby wypchnąć notowania w okolice 70 zł za MWh i podnieść średnią cenę energii o około 10 zł za MWh [5]. W kolejnych latach rozważane są różne ścieżki, w tym 13 procent w 2026 r., 12 procent w 2027 r. i 11 procent w 2028 r. w wariancie Ministerstwa Klimatu i Środowiska oraz 5 procent w latach 2026 do 2028 w wariancie resortu energii, co obrazuje szeroki wachlarz możliwych skutków dla kosztów odbiorców [5].

Ile kosztowały zielone certyfikaty w poprzednich latach?

Wysokie poziomy z lat wcześniejszych kontrastują z obecnym dołkiem notowań. W 2021 r. średnia roczna wyniosła 191,27 zł za MWh przy maksymalnej cenie 300,42 zł za MWh, w 2022 r. 187,47 zł za MWh, a w 2023 r. 148,46 zł za MWh, kiedy to w wielu miesiącach poziom sięgał ponad 130 zł za MWh [3][6][8]. W 2024 r. dynamika spadków doprowadziła do poziomów 57,97 zł za MWh w styczniu, 61,67 zł za MWh w sierpniu i 38,85 zł za MWh w grudniu, co potwierdziło zmianę fazy cyklu [1][4][6].

W 2025 r. obserwowano dalsze obniżki, w tym 34,85 zł za MWh w styczniu, 32,84 zł za MWh w lutym według średniej miesięcznej TGE oraz 26,13 zł za MWh w marcu, przy jednoczesnym zanotowaniu w części ujęć intramiesięcznych dołka 24,31 zł za MWh, co potwierdza rozbieżności między metodami uśredniania a notowaniami bieżącymi [4][7]. W kwietniu 2025 r. TGE publikowała średnią 26,94 zł za MWh, a w 2026 r. roczna średnia ukształtowała się na poziomie 27,19 zł za MWh, z odczytem 26,13 zł za MWh w marcu [1][4].

Dlaczego dziś zielony certyfikat jest tak tani?

Kluczowym powodem jest nadwyżka podaży świadectw nad popytem, wspierana rozwojem krajowej produkcji OZE przy niskim ustawowym obowiązku ich umarzania, co ogranicza presję na wzrost i prowadzi do historycznie niskich poziomów cenowych [1][7]. Niskie notowania są rynkowym sygnałem braku niedoboru i braku konieczności oferowania wysokiej premii za zielony atrybut energii [4].

W dokumentach rządowych akcentowana jest rola mechanizmu świadectw pochodzenia w polityce energetyczno‑klimatycznej i jego związek z bezpieczeństwem cenowym obywateli, co ma znaczenie dla oceny kierunku potencjalnych zmian obowiązków regulacyjnych i ich wpływu na rachunki gospodarstw domowych [9].

Czy warto śledzić cenę zielonego certyfikatu przy zakupie energii?

Tak, ponieważ koszt nabycia i umorzenia świadectw jest bezpośrednio przenoszony na rachunek za energię, a odczyty TGE wyznaczają cenę referencyjną stosowaną w rozliczeniach miesięcznych [3][6]. Obecny udział tego komponentu to około 2 procent, lecz ewentualne podniesienie obowiązku umorzenia może istotnie zwiększyć presję popytową i koszt końcowy, co pokazują warianty analizowane dla lat 2026 do 2028 [1][2][5].

Warto również pamiętać, że cena zielonego pochodzenia i cena energii czynnej to dwa odrębne sygnały rynkowe, dlatego monitorowanie obu strumieni informacji poprawia przewidywalność łącznego kosztu energii w kontraktach [4].

Gdzie sprawdzać aktualną cenę zielonego certyfikatu?

Aktualne notowania są publikowane przez Towarową Giełdę Energii, a dane i omówienia mechanizmu są dostępne w materiałach URE oraz w serwisach branżowych analizujących rynek świadectw pochodzenia, co pozwala weryfikować średnie rozliczeniowe i bieżące odczyty [1][4][6].

Podsumowanie: ile dziś realnie kosztuje zielony certyfikat?

Obecnie zielony certyfikat kosztuje około 26 do 27 zł za MWh i odpowiada za blisko 2 procent końcowego rachunku za energię, co wynika z nadpodaży świadectw przy niskim obowiązku ich umarzania, a cena pozostaje niezależnym sygnałem rynkowym odzwierciedlającym wyłącznie wartość zielonego pochodzenia energii [1][2][4]. Zmiany poziomu obowiązku umorzenia mogą szybko przestawić równowagę popytowo podażową i przełożyć się na wyższe koszty dla odbiorców, dlatego stałe monitorowanie notowań i decyzji regulacyjnych pozostaje kluczowe [3][5][6][7].